Dom Sacré Coeur
ZOBACZ NASZ DOM
W roku 1901, gdy ordynariuszem diecezji tarnowskiej był ks. Bp. Leon Walga, została rozpoczęta budowa klasztoru w Zbylitowskiej Górze (dziś Tarnów). W 1902 roku otwarto Szkołę Ludową, w której uczyło się około 160 dziewcząt z okolicy. Od 1903 roku rozpoczął swoją działalność pensjonat, czyli szkoła z internatem dla dziewcząt. Rocznie pobierało w niej naukę około 130 uczennic. W klasztorze prowadzone też były rekolekcje dla kobiet oraz misje dla mieszkańców z okolicznych wsi, pod kierunkiem ojców redemptorystów.
W 1910 roku rozpoczęto budowę kościoła przyklasztornego, którą ukończono po dwóch latach. Od 1997 roku kościół ten jest kościołem przynależącym do parafii św. Stanisława Kostki.
Po wybuchu I wojny światowej, jesienią 1914 roku, Siostry oraz uczennice były zmuszone opuścić klasztor i szukać azylu w innych miejscach, ponieważ dom został zajęty najpierw na szpital Czerwonego Krzyża, następnie przez sztab armii niemieckiej, a w końcu przez wojsko rosyjskie. Wtedy też kule armatnie poczyniły wielkie wyrwy w murach budynku. Wiosną 1916 roku rozpoczęły się prace remontowe, a od września 1916 roku pensjonat wznowił swoją działalność. W 1917 roku prowadzona wcześniej Szkoła Ludowa została przekształcona na siedmioletnią Szkołę Powszechną. Przy szkole tej funkcjonowała Sodalicja Mariańska. W miesiącach wakacyjnych prowadzona była ochronka dla dzieci oraz rekolekcje parafialne.
W 1927 roku, przez dwa miesiące, przebywał w naszym klasztorze ks. Stefan Wyszyński, późniejszy kardynał i Prymas Polski. W 1934 roku w parku przyklasztornym odbyła się uroczysta ceremonia zakończenia kongresu eucharystycznego, która zgromadziła około 115 tysięcy wiernych. Mszę Świętą odprawił książę arcybiskup Sapieha, ordynariusz krakowski.
W sierpniu 1939 roku dom został przygotowany na polski szpital wojskowy, a po rozpoczęciu wojny zajęty przez Niemców i po krótkim czasie przez nich opuszczony. W czasie wojny Siostry prowadziły Szkołę Powszechną, organizowały kursy gospodarcze dla dziewcząt z okolicy. Obok oficjalnej działalności edukacyjnej podejmowały nauczanie w tajnych kompletach. Niemcy, wycofując się, chcieli wysadzić klasztor i szukali go, lecz go nie dostrzegli – dzięki temu ocalał. Po zakończeniu wojny Siostry prowadziły nauczanie na różnych poziomach: w Szkole Powszechnej, w Gimnazjum Ogólnokształcącym, w nowo otwartej Gminnej Szkole Rolniczej, w ramach rocznego Kursu Kroju i Szycia. Dla wszystkich tych szkół prowadzony był internat. Działał też Ośrodek Samarytański dla okolicznej ludności potrzebującej pomocy medycznej. W czasie wakacji organizowane były półkolonie i kolonie dla młodzieży, kursy gospodarstwa domowego, kursy dla analfabetów.
W 1949 roku ówczesne komunistyczne władze państwowe likwidowały, po kolei, wszystkie nasze szkoły oraz internat. Do 1950 roku dom funkcjonował też jako Diecezjalny Dom Rekolekcyjny. W kwietniu 1950 roku władze państwowe przejęły większą część budynku klasztornego oraz gospodarstwo rolne, prowadzone przez Siostry, wraz z budynkami gospodarczymi i inwentarzem. W ten sposób Siostry zostały pozbawione zarówno możliwości prowadzenia działań wychowawczych jak również środków utrzymania. W naszym domu zostało otwarte Państwowe Liceum Rolnicze (później Technikum Mechanizacji Rolnictwa), które funkcjonowało do roku 2002. Młodzież ucząca się w Technikum utrzymywała kontakt z Siostrami, często odwiedzała klasztor, szczególnie przed lekcjami, przychodząc na krótki pacierz do kościoła. Od czasu przejęcia domu przez władze państwowe, Siostry zajmowały jedynie jego niewielką część, a głównym źródłem ich utrzymania było prowadzenie małego ogrodu warzywnego, sadu oraz hodowla kwiatów w szklarniach. Apostolstwo ograniczało się do kontaktów z otoczeniem, lekcji prywatnych i korepetycji, katechizacji parafialnej, dawania lekcji łaciny w seminarium duchownym w Tarnowie, dawania różnych konferencji dla kobiet w parafiach, pracy organistowskiej w kościele oraz przyjmowania grup rekolekcyjnych w pomieszczeniach, które nie zostały zajęte przez szkołę państwową. Przez cały czas Zgromadzenie nie ustawało w walce o odzyskanie budynku.
W 1957 roku uzyskałyśmy pozwolenie na otwarcie trzyletniej Zasadniczej Szkoły Gospodarstwa Domowego i Zbiorowego oraz rocznego Kursu Gospodarczego, które jednak byłyśmy zmuszone zamknąć, zaledwie po 5 latach działalności. W 1963 roku rozpoczął swoją działalność roczny Kurs Kroju i Szycia, który był prowadzony do 1999 roku. Od początku lat sześćdziesiątych do osiemdziesiątych prowadziłyśmy rekolekcje dla maturzystek – dzieło z ramienia Diecezji. W tym czasie jedna z naszych Sióstr – s. Janina Siewierska – we współpracy z ks. Zygmuntem Bochenkiem położyła pedagogiczne i duchowe podwaliny Dziewczęcej Służby Maryjnej – ruchu, który do dziś jest bardzo żywy w naszej diecezji i obejmuje formację dziewcząt po I Komunii Świętej do 15 roku życia. W naszym domu odbywały się dni skupienia i formacji „przewodniczek” tego ruchu.
W latach dziewięćdziesiątych udostępniałyśmy klasztor na prowadzenie przez diecezję krakowską licznych turnusów rekolekcji oazowych dla młodzieży. W 1980 roku powstało w naszym domu Niepubliczne Przedszkole Zgromadzenia Najświętszego Serca Jezusa, wpisane w 1995 roku do rejestru Przedszkoli Niepublicznych.
W 2015 roku, po remontach przeprowadzonych w pomieszczeniach zajmowanych wcześniej przez państwowe Technikum Mechanizacji Rolnictwa, powstała Szkoła Podstawowa, która wraz z przedszkolem weszła w skład Zespołu Szkolno Przedszkolnego Sacré Coeur. Zarówno w szkole, jak i w przedszkolu siostry współpracują z osobami świeckimi, pełniąc misję wychowawczą Zgromadzenia. Obok tej zasadniczej działalności wychowawczej prowadzimy sesje i rekolekcje oraz udostępniamy pomieszczenia dla grup i wspólnot na rekolekcje z ich własnym programem.